ကိုရီးယားရောက်စပိုင်းတုန်းကတော့ လမ်းသွားရင်တောင် စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တင်းနေသလိုပဲ။ အခုတော့ အလုပ်ပြီးရင် အနီးနား စျေးဆိုင်လေးဝင်၊ ညနေစာအတွက် ပစ္စည်းနည်းနည်းဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းကိုတောင် တော်တော် သဘောကျလာပြီ 😊
ကိုရီးယားရောက်စပိုင်းတုန်းကတော့ လမ်းသွားရင်တောင် စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တင်းနေသလိုပဲ။ အခုတော့ အလုပ်ပြီးရင် အနီးနား စျေးဆိုင်လေးဝင်၊ ညနေစာအတွက် ပစ္စည်းနည်းနည်းဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းကိုတောင် တော်တော် သဘောကျလာပြီ 😊 အမှိုက်ခွဲပစ်တာ၊ ဘတ်စ်ကားပြောင်းစီးတာ၊ ဆိုင်မှာ ကိုယ်လိုချင်တာလေး ပြောတာတွေက အခုမှ နည်းနည်း သဘာဝကျလာသလို ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မဖြစ်တဲ့နေ့တွေကတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီမှာ နေသားကျလာပြီလို့ သတိထားမိစေတယ်။
कोरियामा सुरु-सुरुमा त, सडकमा हिँड्दा समेत मनभित्र सधैं कस्सिएजस्तो हुन्थ्यो। अहिले त काम सकेपछि नजिकैको सानो पसलमा पस्ने, साँझको खानाका लागि थोरै सामान किन्ने, अनि घर फर्कने बाटोसमेत निकै मन पर्न थालेको छ 😊 फोहोर छुट्याएर फाल्नु, बस बदल्नु, पसलमा आफूलाई चाहिएको कुरा भन्नु जस्ता कुराहरू अहिले मात्रै अलि स्वाभाविक लाग्न थालेको जस्तो महसूस हुन्छ। कहिलेकाहीँ केही खास नघटेका दिनहरूले पनि आफूलाई यहाँ बानी परिसकेको रहेछ भन्ने कुरा झन् याद गराइदिन्छ।