မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂

မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂 အတန်းကလည်း စာအုပ်တစ်ပိုဒ်ဖတ်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဝါကျကို ပြောပြရတာမျိုးဆိုတော့ ဖိအားမများဘဲ နားလည်လွယ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မသိတဲ့နေရာကို စာတစ်ခုပဲအကြောင်းပြပြီး သွားကြည့်တာလည်း နေ့တစ်နေ့ကို အမှတ်တရဖြစ်စေတယ်ထင်ပါတယ်။

हिजो कक्षाको साथीले भनेपछि, म पहिले कहिल्यै नगएको बस्तीपट्टिको सानो पुस्तकालयमा भएको कोरियन पढाइ समूहमा गएँ। बाटोहरू परिचितजस्ता थिएनन्, तर साना पसलहरू र साइकल चढेर जाँदै गरेका विद्यार्थीहरू हेर्दै मन शान्त भयो 🙂 कक्षा पनि किताबको एउटा अंश पढेर आफूलाई मनपर्ने वाक्य सुनाउनुपर्ने खालको भएकाले धेरै दबाब बिना, सजिलै बुझ्न सकिने थियो। कहिलेकाहीँ नचिनेको ठाउँतिर एउटा किताबलाई बहाना बनाएर पनि गएर हेर्नु, दिनलाई सम्झनलायक बनाउँछ जस्तो लाग्छ।