Өнөөдөр орой хичээлээс гараад байрныхаа ойролцоох жижиг сургуулийн хашааны хажуугаар өнгөрлөө. 6 орчим хүүхэд шохойгоор үсэг бичээд, багш нь дэвтрийг нь 10 минут орчим тайван харж өгч байсан нь их дулаахан санагдав. Би өөрөө солонгос хэлний даалгавраа дуусгаагүй явсан ч тэднийг хараад өнөөдөр 30 минут ч гэсэн сууж бичье гэж бодлоо 🙂 Сургууль гэдэг газар хаана ч байсан нэг тийм цэвэрхэн урам өгдөг юм байна.
Өнөөдөр орой хичээлээс гараад байрныхаа ойролцоох жижиг сургуулийн хашааны хажуугаар өнгөрлөө. 6 орчим хүүхэд шохойгоор үсэг бичээд, багш нь дэвтрийг нь 10 минут орчим тайван харж өгч байсан нь их дулаахан санагдав. Би өөрөө солонгос хэлний даалгавраа дуусгаагүй явсан ч тэднийг хараад өнөөдөр 30 минут ч гэсэн сууж бичье гэж бодлоо 🙂 Сургууль гэдэг газар хаана ч байсан нэг тийм цэвэрхэн урам өгдөг юм байна.
ဒီည အတန်းပြီးပြီးချင်း အိမ်နားက စာသင်ကျောင်းသေးသေးလေးရဲ့ ခြံစည်းရိုးနားကနေ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ကလေး ၆ ယောက်လောက်က ခဲတံဖြူနဲ့ အက္ခရာတွေ ရေးနေကြပြီး၊ ဆရာက သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ၁၀ မိနစ်လောက် တိတ်တဆိတ် ကြည့်ပေးနေတဲ့ မြင်ကွင်းက အရမ်းနွေးထွေးသလို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုရီးယားဘာသာအိမ်စာကို မပြီးသေးပေမယ့် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ဒီနေ့ ၃၀ မိနစ်လောက်တော့ ထိုင်ပြီး ရေးမယ်လို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ် 🙂 ကျောင်းဆိုတာ နေရာဘယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလို သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ အားပေးမှုကို ပေးတတ်တာပဲ။