Today I finished my stay extension visit, and it felt weirdly peaceful afterward 🙂

Today I finished my stay extension visit, and it felt weirdly peaceful afterward 🙂 I didn’t tell my family before going because any visa-related topic makes them worry too much, even when it is just normal paperwork. I just made a simple order for myself: check the appointment, collect the company papers, put everything in one folder, and take a quiet half-day from work. Nothing dramatic happened, but I wanted to share because sometimes the small adult-life things in Korea feel big when you handle them alone.

ဒီနေ့ ကျွန်တော်/ကျွန်မ နေထိုင်ခွင့်တိုးမြှင့်ရေး လျှောက်လွှာသွားပြီး ပြီးဆုံးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား အေးချမ်းနေသလို ခံစားရတယ် 🙂 မသွားခင် မိသားစုကို မပြောခဲ့ဘူး၊ အကြောင်းက ဗီဇာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘာမဆို သူတို့ကို အရမ်းစိုးရိမ်စေတာမို့၊ ပုံမှန်စာရွက်စာတမ်းအလုပ်ပဲ ဖြစ်နေပေမဲ့တောင်ပါ။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့အစီအစဉ်တစ်ခုသာ လုပ်ခဲ့တယ်—ရက်ချိန်းကို စစ်မယ်၊ ကုမ္ပဏီစာရွက်စာတမ်းတွေကို စုမယ်၊ အားလုံးကို ဖိုင်တစ်ခုထဲ ထည့်မယ်၊ ပြီးတော့ အလုပ်ကနေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် တစ်ဝက်နေ့ အနားယူမယ်။ အထူးတလည် မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ တခါတလေ ကိုရီးယားမှာ ရှိတဲ့ လူကြီးဘဝရဲ့ အသေးစားကိစ္စတွေက ကိုယ်တိုင် တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ရတဲ့အခါ ကြီးမားသလို ခံစားရလို့ ဒီအကြောင်းကို မျှဝေချင်ခဲ့တာပါ။