Ca tối của một đứa du học sinh ở Seoul
Ca tối của một đứa du học sinh ở Seoul Tan học là chạy thẳng ra quán, bụng còn trống không. Tạp dề buộc chưa xong thì khách đã ùa vào kín bàn. Trời mới vào thu mà Seoul đã lạnh. Lạnh nên ai cũng đòi đồ nướng với lẩu, khói mù mịt, tiếng chuông dingdong reo không dứt. Mình bưng khay 반찬 nặng trịch, miệng lặp lại như cái máy: "네~ 잠시만요!" Hồi mới sang, câu này mình còn nói không trôi. Giờ nó bật ra không cần nghĩ. Chắc tiếng Hàn của mình tiến bộ như vậy đó, không phải qua sách, mà qua từng bàn khách. Giữa lúc lưng mỏi muốn gãy, bác chủ đi ngang, nói một câu: "오늘도 고생했어." Người ta chỉ nói một câu thôi mà mình đứng khựng lại mấy giây. Khách vãn, cả ca xúm vào lau bàn, cọ bếp, gom rác. Hai bắp chân lúc này mới bắt đầu lên tiếng. Gần nửa đêm mình mới ra khỏi quán, hai tay lạnh cóng, leo lên chuyến xe buýt muộn. Dựa đầu vào cửa kính, mình nhắn mẹ đúng một câu: “Con ăn rồi mẹ ơi.” Điện thoại rung: ting. Lương ngày vừa về. Cái tiếng ting ấy là một phần tiền trọ, một phần tiền học, và một lời nhắn nhỏ: hôm nay mình vẫn tự lo được. Mệt thật. Nhưng ở xứ người, tự kiếm từng đồng, mình thấy mình cứng cáp hơn một chút mỗi ngày. Các bạn du học sinh ở Hàn ơi, câu tiếng Hàn đầu tiên bạn dám nói ở chỗ làm là câu gì?
Сөүлд сурдаг оюутны оройн ээлж Хичээл тарамгц шууд л дэлгүүр рүү гүйнэ, гэдэс хоосон. Хормогчоо ч бүрэн боож амжаагүй байхад л үйлчлүүлэгчид цутгаад орж, ширээ бүр дүүрчихнэ. Намар дөнгөж эхэлж байхад ч Сөүл аль хэдийн хүйтэн. Хүйтэн болохоор хүмүүс бүгд шарсан мах, халуун тогоо нэхнэ, утаа манарч, dingdong хонхны дуу тасрахгүй. Би хүнд 반찬 таваг өргөж явахдаа амнаас минь машин шиг нэг л үг давтагдана: “네~ 잠시만요!” Анх ирэхдээ энэ үгийг ч бас эвтэйхэн хэлж чаддаггүй байлаа. Одоо бол бодолгүйгээр өөрөө гараад ирдэг. Миний солонгос хэл ингэж л дээрдсэн байх, номноос биш, харин ширээ бүрийн ард. Нуруу минь хугарах гэж байгаа юм шиг болж байтал эзэн ах хажуугаар өнгөрөхдөө “오늘도 고생했어.” гэж хэлнэ. Зүгээр нэг өгүүлбэр атлаа би хэдэн секунд хөдөлж чадаагүй. Үйлчлүүлэгч цөөрөхөөр бүх ээлжээрээ ширээ арчиж, гал тогоо угааж, хог цуглуулна. Тэгэхэд л хоёр шилбэ минь ярьж эхэлнэ. Шөнө дунд шахуу байж л дэлгүүрээс гарна, хоёр гар минь хөлдөөд, оройтож явдаг автобусанд сууна. Цонхонд толгойгоо түшээд ээж рүүгээ яг нэг л мөр бичнэ: “Би хоол идсэн шүү, ээж ээ.” Утас чичирнэ: тинь. Өдрийн цалин орж ирлээ. Тэр тинь дууны нэг хэсэг нь байрны мөнгө, нэг хэсэг нь сургалтын төлбөр, бас нэг жижигхэн мессеж: өнөөдөр ч би өөрийгөө авч чадлаа. Үнэхээр ядарна. Гэхдээ харийн нутагт мөнгөнийхөө нэг бүрийг өөрөө олоод явж байхаар өдөр өдрөөр жаахан илүү хат сууж байгаагаа мэдэрдэг. Солонгост байгаа оюутан залуусаа, ажил дээрээ анх зориг гарган хэлсэн солонгос хэлний өгүүлбэр чинь юу байсан бэ?