Өнөөдөр орой хичээлээс гараад байрныхаа ойролцоох жижиг сургуулийн хашааны хажуугаар өнгөрлөө. 6 орчим хүүхэд шохойгоор үсэг бичээд, багш нь дэвтрийг нь 10 минут орчим тайван харж өгч байсан нь их дулаахан санагдав. Би өөрөө солонгос хэлний даалгавраа дуусгаагүй явсан ч тэднийг хараад өнөөдөр 30 минут ч гэсэн сууж бичье гэж бодлоо 🙂 Сургууль гэдэг газар хаана ч байсан нэг тийм цэвэрхэн урам өгдөг юм байна.

Өнөөдөр орой хичээлээс гараад байрныхаа ойролцоох жижиг сургуулийн хашааны хажуугаар өнгөрлөө. 6 орчим хүүхэд шохойгоор үсэг бичээд, багш нь дэвтрийг нь 10 минут орчим тайван харж өгч байсан нь их дулаахан санагдав. Би өөрөө солонгос хэлний даалгавраа дуусгаагүй явсан ч тэднийг хараад өнөөдөр 30 минут ч гэсэн сууж бичье гэж бодлоо 🙂 Сургууль гэдэг газар хаана ч байсан нэг тийм цэвэрхэн урам өгдөг юм байна.

ល្ងាចនេះ បន្ទាប់ពីចេញពីរៀន ខ្ញុំបានដើរឆ្លងកាត់ខាងជិតរបងសាលាតូចមួយនៅក្បែរអគារស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំ។ មានក្មេងៗប្រហែល 6 នាក់កំពុងសរសេរអក្សរដោយដីស ហើយគ្រូបានអង្គុយមើលសៀវភៅរបស់ពួកគេយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ប្រហែល 10 នាទី ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅណាស់។ ទោះបីខ្ញុំផ្ទាល់នៅមិនទាន់បញ្ចប់កិច្ចការផ្ទះភាសាកូរ៉េរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ពេលឃើញពួកគេ ខ្ញុំគិតថា ថ្ងៃនេះយ៉ាងហោចណាស់ក៏អង្គុយសរសេរ 30 នាទីដែរ 🙂 សាលារៀន ទោះនៅទីណាក៏ដោយ គឺជាកន្លែងដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្តស្អាតៗបែបនេះមែន។