မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂

မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂 အတန်းကလည်း စာအုပ်တစ်ပိုဒ်ဖတ်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဝါကျကို ပြောပြရတာမျိုးဆိုတော့ ဖိအားမများဘဲ နားလည်လွယ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မသိတဲ့နေရာကို စာတစ်ခုပဲအကြောင်းပြပြီး သွားကြည့်တာလည်း နေ့တစ်နေ့ကို အမှတ်တရဖြစ်စေတယ်ထင်ပါတယ်။

कल एक सहपाठी के बताने पर मैं उस इलाके की एक छोटी-सी लाइब्रेरी में कोरियाई पढ़ने वाले समूह में शामिल होने गई, जहाँ मैं पहले कभी नहीं गई थी। रास्ते अजनबी से लग रहे थे, लेकिन छोटी-छोटी दुकानों और साइकिल चलाते छात्रों को देखते-देखते मन शांत हो गया 🙂 क्लास भी ऐसी थी कि एक किताब का एक अनुच्छेद पढ़कर अपनी पसंद का वाक्य बताना होता था, इसलिए बहुत ज़्यादा दबाव नहीं था और समझना आसान था। कभी-कभी किसी अनजान जगह को सिर्फ एक बात के बहाने जाकर देख लेना भी दिन को यादगार बना देता है, ऐसा मुझे लगता है।