မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂

မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂 အတန်းကလည်း စာအုပ်တစ်ပိုဒ်ဖတ်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဝါကျကို ပြောပြရတာမျိုးဆိုတော့ ဖိအားမများဘဲ နားလည်လွယ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မသိတဲ့နေရာကို စာတစ်ခုပဲအကြောင်းပြပြီး သွားကြည့်တာလည်း နေ့တစ်နေ့ကို အမှတ်တရဖြစ်စေတယ်ထင်ပါတယ်။

Ayer, después de que me lo dijera un compañero de clase, fui a un pequeño club de lectura en coreano en una biblioteca diminuta de un barrio al que nunca había ido. Las calles parecían desconocidas, pero al ver las tiendecitas y a los estudiantes yendo en bicicleta, me fui tranquilizando 🙂 La clase también consistía en leer un fragmento de un libro y contar la frase que más te gustaba, así que fue fácil de entender sin mucha presión. A veces, creo que ir a conocer un lugar desconocido solo por un libro también puede convertir un día en un recuerdo especial.