Өчигдөр манай гэрийнхэн Монголoос ирээд миний сурдаг сургуулийн жижиг танилцуулга өдөрлөгт хамт очлоо. Би энэ семестрт хийсэн төслөө ангийнхаа өмнө танилцуулж, багшаас сайн үнэлгээ авсан гэдгээ ээж аавдаа өөрөө харуулж чадсан нь хамгийн гоё мэдрэмж байлаа 🙂 Солонгост ажил, хичээлээ зэрэгцүүлээд явж байгаа болохоор заримдаа өөрийгөө ахиж байгаа эсэхээ анзаарахгүй өнгөрдөг юм байна. Гэхдээ гэрийнхэн маань хажууд инээгээд сууж байхыг хараад “би үнэхээр нэг алхам урагшилжээ” гэж бодогдсон.
Өчигдөр манай гэрийнхэн Монголoос ирээд миний сурдаг сургуулийн жижиг танилцуулга өдөрлөгт хамт очлоо. Би энэ семестрт хийсэн төслөө ангийнхаа өмнө танилцуулж, багшаас сайн үнэлгээ авсан гэдгээ ээж аавдаа өөрөө харуулж чадсан нь хамгийн гоё мэдрэмж байлаа 🙂 Солонгост ажил, хичээлээ зэрэгцүүлээд явж байгаа болохоор заримдаа өөрийгөө ахиж байгаа эсэхээ анзаарахгүй өнгөрдөг юм байна. Гэхдээ гэрийнхэн маань хажууд инээгээд сууж байхыг хараад “би үнэхээр нэг алхам урагшилжээ” гэж бодогдсон.
Yesterday, my family came from Mongolia and went with me to the small orientation event at the school I attend. The happiest feeling was being able to show my parents myself that I presented the project I worked on this semester in front of my classmates and received a good evaluation from the teacher 🙂 Since I’m balancing work and classes in Korea, sometimes I end up not noticing whether I’m really making progress. But seeing my family sitting next to me, smiling, made me think, “I really have taken one step forward.”