မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂

မနေ့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပြောလို့ မရောက်ဖူးတဲ့ ရပ်ကွက်ဘက်က စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးမှာ ကိုရီးယားစာဖတ်ဝိုင်း သွားတက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတွေက မသိသလိုဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်လေးတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ စက်ဘီးစီးသွားတာတွေကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားတယ် 🙂 အတန်းကလည်း စာအုပ်တစ်ပိုဒ်ဖတ်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဝါကျကို ပြောပြရတာမျိုးဆိုတော့ ဖိအားမများဘဲ နားလည်လွယ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မသိတဲ့နေရာကို စာတစ်ခုပဲအကြောင်းပြပြီး သွားကြည့်တာလည်း နေ့တစ်နေ့ကို အမှတ်တရဖြစ်စေတယ်ထင်ပါတယ်။

গতকাল এক সহপাঠী বলায়, আমি এমন এক এলাকায় ছোট্ট একটি লাইব্রেরিতে কোরিয়ান রিডিং গ্রুপে গিয়েছিলাম, যেখানে আগে কখনও যাইনি। রাস্তাগুলো একেবারে অচেনা লাগছিল, কিন্তু ছোট ছোট দোকান আর সাইকেল চালিয়ে যাওয়া ছাত্রছাত্রীদের দেখতে দেখতে মনটা শান্ত হয়ে গেল 🙂 ক্লাসটাও এমন ছিল যে বইয়ের একটি অনুচ্ছেদ পড়ে নিজের পছন্দের বাক্যটি বলতে হতো, তাই খুব বেশি চাপ লাগেনি আর বুঝতেও সহজ ছিল। কখনও কখনও শুধু একটি বইকে অজুহাত করে অচেনা কোনো জায়গায় গিয়ে দেখাটাও একটা দিনকে স্মরণীয় করে দিতে পারে, আমার তা-ই মনে হয়।