အလုပ်ဗီဇာနဲ့ ကိုရီးယားမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ နည်းနည်းကြာလာတော့ နေ့စဉ်သွားလာရတာကိုလည်း အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို ခံစားလာရတယ်။ မနေ့က အလုပ်နားရက်မှာ မြေအောက်ရထားနဲ့ အဆုံးဘက်အထိ တော်တော်ဝေးဝေး စီးသွားကြည့်ခဲ့တာ၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြို့ပြောင်းသွားတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ စိတ်အေးတယ် 🙂

အလုပ်ဗီဇာနဲ့ ကိုရီးယားမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ နည်းနည်းကြာလာတော့ နေ့စဉ်သွားလာရတာကိုလည်း အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို ခံစားလာရတယ်။ မနေ့က အလုပ်နားရက်မှာ မြေအောက်ရထားနဲ့ အဆုံးဘက်အထိ တော်တော်ဝေးဝေး စီးသွားကြည့်ခဲ့တာ၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြို့ပြောင်းသွားတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ စိတ်အေးတယ် 🙂 အလုပ်ဗီဇာကိစ္စတွေ စလုပ်ခါစတုန်းကတော့ ဘာမဆို အနည်းငယ်ကြောက်နေခဲ့ပေမဲ့ အခုလို တစ်ယောက်တည်းလည်း တဖြည်းဖြည်း သွားလာတတ်လာတာကိုပဲ ကိုယ့်အတွက် သေးသေးလေးပေမဲ့ ဝမ်းသာမိတယ်။ ဒီမှာနေတဲ့သူတိုင်းလည်း ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ နေ့စဉ်ဘဝလေးတွေ ဖြတ်သန်းနေရတယ်ထင်ပါတယ်။

ওয়ার্ক ভিসা নিয়ে কোরিয়ায় কাজ করতে করতে একটু সময় হয়ে গেলে, প্রতিদিনের যাতায়াতও একটা অভিজ্ঞতার মতো লাগতে শুরু করে। গতকাল ছুটির দিনে আমি মেট্রোতে করে শেষ স্টেশন পর্যন্ত অনেক দূর গিয়েছিলাম; জানালা দিয়ে শহরটা বদলে যেতে দেখা খুব শান্ত লাগছিল 🙂 ওয়ার্ক ভিসার কাজগুলো যখন একেবারে শুরু করেছিলাম, তখন সবকিছু নিয়েই একটু ভয় লাগত, কিন্তু এখন এভাবে একা একা ধীরে ধীরে চলাফেরা করতে পারছি—এটা আমার জন্য ছোট একটা ব্যাপার হলেও খুব ভালো লাগে। মনে হয় এখানে থাকা সবাইও নিজের নিজের মতো করে দৈনন্দিন জীবনটা কাটিয়ে নিচ্ছে।